eksikliğimdendir

ben eksiğim. her yönden eksik, tamam olduğum herhangi birşey göremiyorum kendimde. dost olarak, arkadaş olarak, sevgili olarak, çocuk olarak, kardeş olarak, mesleki açıdan...

tamamlandığım zaman o en yüksek noktadan sonra yine her rüzgarda bir parçasını yitiren kumdan kaleler gibi yavaş yavaş eksilecek miyim? eğer öyleyse hiç tamamlanmamayı ve üzerine yavaş yavaş koyarak birazcık yükselebilmeyi umayım... mı? o en yüksek noktayı benliğimde taşıyamadıktan sonra, tamam olmamın ne gibi bir getirisi ve de farkındalığı olacak? mutlu olduklarım eksikliğimdendir belki de...